Ga naar inhoud. | Ga naar navigatie

Persoonlijke hulpmiddelen

Navigatie

Vrijwilliger op Samos

Farmaceutische patiëntenzorg in Grieks vluchtelingenkamp

PW38 - 22-09-2017 | door Frans van den Houdt
Apotheker Mina Al Fartousi werkte als vrijwilliger in een vluchtelingenkamp op het Griekse eiland Samos.
Vrijwilliger op Samos

Ze ziet dat de farmaceutische patiëntenzorg nog veel te wensen overlaat. “Een vluchtelingenapotheek is een goede oplossing.”

Ze wilde meer doen dan een tientje doneren aan een goed doel. “Het is zo makkelijk om met je leven door te gaan alsof er niks aan de hand is in de wereld”, zegt Mina Al Fartousi. “Maar bij mij knaagde het enorm.”

Ze verdiepte zich in vrijwilligerswerk, raakte in de ban van de Stichting Bootvluchteling (BRF) en kwam in een opvangkamp op Samos terecht. Daar kwam ze erachter hoe moeilijk patiëntenzorg kan zijn, vooral als de communicatie tussen hulpinstanties moeizaam verloopt.

Al Fartousi: “De ene vluchteling komt met een medicatielijst aanzetten, de ander heeft geen idee wat en waarom hij of zij iets slikt en een kleine groep shopt voor medicijnen bij zowel BRF als de Griekse vrijwilligersorganisatie Medin, die door wettelijke beperkingen geen patiëntgegevens mag delen.”

Wat er vervolgens met de geneesmiddelen gebeurt, blijft onduidelijk. Voor artsen reden om de medicatie per dag te verstrekken (met uitzondering van antibiotica) en zeer terughoudend te zijn met benzodiazepines.

“Omdat die middelen schaars zijn, maar ook omdat in het kamp een zwarte markt bestaat waar mensen hun benzodiazepines verhandelen. Het is moeilijk in te schatten welke patiënt de middelen echt nodig heeft en wie ze meteen doorverkoopt.”

Vluchtelingenapotheek

De BRF-artsen houden van iedere patiënt een medical passport bij, maar Medin-medewerkers willen dit niet aanvullen met hun ervaringen. “Hierdoor blijft het gevaar bestaan van interacties, ‘shopgedrag’ en in het ergste geval geneesmiddelgerelateerde ziekenhuisopnames.”

Een oplossing is de medicatie niet langer door artsen te laten verstrekken, maar via een centrale vluchtelingenapotheek. “Daar kan het medicijngebruik worden geregistreerd en kan gecontroleerd worden op interacties en contra-indicaties”, meent Al Fartousi, die een tabel maakte met de meest voorkomende interacties van beschikbare geneesmiddelen, tips gaf over het bewaren van medicijnen en hielp met een geneesmiddeleninventarisatie. Door gebrek aan tijd lukt het niet ook nog een medicatieverificatiesysteem op te zetten.

Haar verblijf in het kamp heeft haar geleerd het dagelijks leven veel meer te waarderen. “Ik kies er nu ook bewust voor vier dagen in de week in de apotheek te werken, zodat ik me een dag kan inzetten voor vluchtelingen in Nederland.”

Document acties

Back to top