De richtlijn adviseert behandelaren en patiënten samen te beslissen over het inzetten van astmamedicatie. Daarbij moeten de mogelijke voordelen worden afgewogen tegen eventuele bijwerkingen. Astmamedicatie kan chronische hoest theoretisch verminderen door het verminderen van bronchoconstrictie en door de ontstekingsremmende werking. Het bewijs voor het effect bij patiënten met chronische hoest, met of zonder astma, COPD of eosinofiele inflammatie, is echter laag door het beperkte aantal studies en de wisselende kwaliteit daarvan. Op basis van het beschikbare bewijs doet de richtlijn een zwakke aanbeveling voor het gebruik van astmamedicatie bij chronische hoest.
Behandelaren kunnen kiezen voor leukotrieenreceptorantagonisten (LTRA's), bronchusverwijders of inhalatiecorticosteroïden (ICS). De richtlijn adviseert bij voorkeur te starten met inhalatiemedicatie met een ontstekingsremmende werking, zoals ICS, eventueel gecombineerd met een bronchusverwijder. De keuze voor een specifiek middel dient in overleg met de patiënt te worden gemaakt, op basis van individuele factoren en het regionale formularium. Goede instructie over de inhalatietechniek is belangrijk.
Bijwerkingen
Patiënten moeten worden geïnformeerd over mogelijke onacceptabele bijwerkingen en over het staken van de behandeling wanneer deze optreden. Ook wordt geadviseerd de medicatie te stoppen als na vier tot acht weken, ondanks adequaat gebruik en een juiste inhalatietechniek, geen effect wordt bereikt.
Van chronische hoest is sprake wanneer de klachten minimaal acht weken aanhouden. Door een verhoogde gevoeligheid van de hoestzenuw wordt de hoestreflex versterkt. Dit wordt ook wel het Cough Hypersensitivity Syndrome genoemd. Chronische hoest kan een aanzienlijke impact hebben op de kwaliteit van leven. De prevalentie in de Nederlandse bevolking wordt geschat op 10,9%.
De richtlijn is ontwikkeld op initiatief van Nederlandse Vereniging van Artsen voor Longziekten en Tuberculose (NVALT), in samenwerking met vertegenwoordigers van specialisten ouderengeneeskunde (VERENSO), internisten (NIV), huisartsen (NHG), kno-artsen (KNO), mdl-artsen (NVMDL), logopedisten (NVLF) en patiënten (Longfonds).
