Zelfzorgcrisis

Iedere apotheker vraag zich weleens af of de zoveelste Vichy-cursus nu echt zinvol is. Tuurlijk, er zijn altijd wel ontwikkelingen in de (cosmetica)markt – vooral naamswijzigingen – die daartoe aanleiding geven. En assistenten zweren erbij. Vele kwaaltjes kunnen weggesmeerd worden, mits de smeersels dagelijks en levenslang worden gebruikt. Goeie marketing zit daar trouwens achter, want mensen lijken therapietrouwer met deze crèmes dan met een gemiddelde cholesterolverlager.

Tja, ik ben er smeer-moe van geworden. Ik ben toch geen apotheker geworden om een substantieel deel van mijn tijd te investeren in het ontwikkelen van een slim schappenplan? Of om na te denken over winkelen met of zonder mandjes, de spullen voor de toonbank of er achter, et cetera ...

Daarnaast zijn er artikelen die een bijzondere status hebben gekregen, zoals UA.

UA staat voor ‘uitzonderlijk veel aandacht’ en tegelijkertijd voor ‘u vraagt, en wij accepteren dat we geen vergoeding krijgen’. Het is toch te zot voor woorden dat er prachtige checklists in apotheken worden gebruikt en dat onderaan de check de conclusie is ‘niet afleveren, we rekenen af met gesloten beurzen en verwijzen door’. Heel nobel en ontroerend, maar eigenlijk absurd.

Afgelopen dienst heb ik de checklist voor de morning-afterpil mogen toepassen bij een 15-jarig meisje. Na wat blozen en zweten in de voorlichtingskamer, was haar zichtbare opluchting een mooie beloning. Op zo’n moment is het ook niet gepast om over een vergoeding te beginnen voor de betrachte zorgvuldigheid en tijd, maar merkwaardig blijft het.