Puffen

Hij is een jonge zestiger. Keer op keer zit hij hijgend tegenover me. Als ik  begin over stoppen met roken, kijkt hij me met een soort welwillende meewarigheid aan. Zo van: ja, vanuit jouw positie moet jij dat zeggen, en dat moet ik dan met jou eens zijn, maar dat is niet zo. Tot het moment van het spirogram. Het speldenknopgrote grafiekje in het enorme voorgedrukte kader is het beslissende duwtje in de richting van het life event: ik ga stoppen met roken.

Hij raakt in de bezielende handen van de praktijkondersteuner COPD. Hij wordt uitgebreid voorgelicht. Hij is strijdlustig. Stoppen lukt en dat maakt hem trots en weerbaar.

Toch gaat  het de laatste tijd niet goed. Hij blijft erg benauwd. Wat blijkt: hij puft al twee weken uit een lege huls, zonder het in de gaten te hebben.

De moeilijke gedragsverandering lukte, en toch is er geen sprake van verbetering – door een fout in het gebruik van de medicatie. Iedereen doet zijn best, maar het gewenste resultaat halen we niet.

Ik moet mijn apotheker spreken, wij moeten beter werk leveren.