Collectebus

Mevrouw De Ruiter is met haar vergroeide gewrichten en haar enorme beperkingen het toonbeeld van de vernietigende werking van reuma. En tegelijk van de vorige generatie reumapatiënten. Hoop ik.

De 42-jarige heer Simons was vier jaar geleden mijn meest recente, nieuw ontdekte reumapatiënt. De klachten waren onmiskenbaar, de lijntjes met de reumatologieafdeling kort. Hij werd snel in behandeling genomen met moderne middelen. Hij maakt het gelukkig goed, kan zijn werk als boekhouder prima aan en is sportief actief. Hij wordt begeleid door een reumaconsulent op de poli.

Er zijn de laatste jaren veel ontwikkelingen in de behandeling en begeleiding van deze gevreesde en verwoestende ziekte. Dat is vast mede het gevolg van de grote belangstelling die reuma in Nederland heeft.

Toch hebben de collectebus, de spotjes en de folders ook een ander effect. Terwijl de heer Simons vier jaar geleden voorlopig de laatste was, vrezen mijn patiënten in groten getale voor reuma. Bijna wekelijks krijg ik het verzoek de ziekte uit te sluiten.

Natuurlijk moeten we snel reageren bij gerede vermoedens. Maar misschien ook werken aan een evenwichtiger voorlichting?